Heb je vragen? rianne@durfteverbinden.nl

>>Blog: Stoeien met de regels van mijn wereld

Blog: Stoeien met de regels van mijn wereld

Blog: Stoeien met de regels van mijn wereld

Hoe laat jij kwetsbaarheid zien in situaties waarin je vooral geleerd hebt om flink te zijn?

Ik merk dat ik de afgelopen jaren heb geleerd om in veel situaties meer van mezelf te laten zien. Toch komt het nog regelmatig voor dat ik merk dat ik het lastig vind. Heel waardevol vond ik het dan ook om onlangs de module ‘Wisdom of story’ op het online platform Courage Works van Brené Brown te volgen. Een module gebaseerd op een tekst van Brené die ik al vele jaren op een armbandje om mijn pols draag: “Owning our story and loving ourselves through that process is the bravest thing that we shall ever do.” In deze module legt  Brené uit hoe ‘owning your story’ in zijn werk gaat. Ze deelt het proces op in drie fasen:

  • Fase 1 Rekenschap geven: De regels van jouw wereld zijn vastgesteld en er doet zich iets onverwachts en onprettigs voor.
  • Fase 2 Het stoeien: De regels van jouw wereld worden door de gebeurtenis uitgedaagd. Je probeert op iedere mogelijke manier niet de pijn en de kwetsbaarheid te voelen die bij de gebeurtenis hoort. Het is in deze fase dat je hulptroepen inschakelt. Mensen die je begrijpen en om je geven zoals je echt bent.
  • Fase 3 De revolutie: In deze fase schrijf je je eigen einde van het verhaal.

In mijn geval is het volgende van toepassing in fase 1. In mijn wereld gelden de volgende regels: werk hard, want als je hard werkt doe je er toe en komt het goed. Daarnaast los je problemen alleen op en ben je naar de buitenwereld toe altijd flink. De onverwachte en onprettige gebeurtenis die zich in mijn situatie voordoet, betreft een auto-ongeval in november 2016 waar ik buiten mijn schuld bij betrokken raak. Hierdoor kan ik ineens niet meer hard en veel werken en heb ik anderen nodig om dingen voor elkaar te krijgen.

De combinatie van deze dingen maakt dat ik al snel in fase 2 terecht kom. Mijn eerste reactie is de gebeurtenis niet serieus nemen en denken dat het allemaal wel meevalt. Volgens de regels van mijn wereld ga ik hard aan het werk om beter te worden en vertel zo min mogelijk mensen wat er met mij aan de hand is. Na een paar weken zal het allemaal wel over zijn en dan heeft niemand er iets van gemerkt, is mijn redenering. Keurig volgens mijn regels. Maar helaas, dit is niet hoe gaat. Na de jaarwisseling leidt dit tot de boodschap: Rianne je moet je agenda leeg maken. Wil je hiervan herstellen, dan moet je de cirkel doorbreken en dat begint bij rust nemen en ruimte hebben om naar je lijf te luisteren en gehoor te geven aan dat wat het je vertelt. Voelen dus.

‘Maar hoe dan?’, is alles wat ik denk. ‘Hoe doe ik dat dan, naar mijn lijf luisteren en gehoor geven aan dat wat het mij verteld? Ik weet niet beter of ik ben aan het werk. Hard aan het werk.” Een confronterende periode breekt aan. Een periode waarin ik een aantal lieve mensen om me heen verzamel waar ik op kan vertrouwen en bij wie ik kwetsbaar kan én durf te zijn. Een periode waarin ik leer dat een belangrijke les voor mij is, dat het leven echt niet bedoeld is om alleen maar te werken. Dat er ook andere dingen zijn om van te genieten en dat er ook nog zoiets bestaat als niets doen. Gewoon door uit het raam te staren en de wolken voorbij te zien gaan. Dat het leven niet gaat over wat ik in mijn hoofd bedenk, maar dat het gaat over wat zich aandient en dat ik niets anders hoef te doen dan daarop mee te bewegen. Gewoon op de manier die mijn hart me ingeeft. En hoe beter ik de les begrijp, hoe beter mijn lijf begint te voelen. Ik voel mijn energie toenemen, heb weer zin om te schrijven.

Fase 2 is nog niet voorbij. Ik ben nog aan het stoeien. Ik voel ook dat fase 3 in zicht is. Steeds beter weet ik hoe ik eigenlijk wil dat mijn leven eruit ziet. Hoe het zal zijn als ik werk om te leven in plaats van leef om te werken. Met vallen en opstaan ben ik de regels van mijn wereld aan het herschrijven.  Kom ik weer een stapje dichter bij mezelf. Welke verleidingen, vragen of uitdagingen er ook maar op mijn pad komen. Eén regel is in ieder geval veranderd: ook als ik niets doe, doe ik ertoe en komt het goed. Het is juist daar waar mijn creativiteit tot leven komt en ik kan doen wat ik het liefste doe: mensen, teams en organisaties inspireren tot de durf om te verbinden.