Heb je vragen? rianne@durfteverbinden.nl

>>I love braille

I love braille

I love braille

Wendy heet ze. Wendy heb ik 17 november jongstleden leren kennen toen ik mocht spreken tijdens de ‘Vonk van Inspiratie’ bij de gemeente Almere. Het was voor het eerst sinds een aantal maanden dat ik weer op het podium stond om mijn ‘durf te verbinden’–verhaal te vertellen. Hoe dichterbij de datum kwam, hoe spannender ik het vond. Meerdere keren heb ik mezelf afgevraagd waarom ik besloten heb dat ik mijn verhaal met de wereld wil delen. Want: ‘Wie denk ik wel niet dat ik ben, door te denken dat ik met mijn verhaal het verschil kan maken. Wie zit nu echt op mijn verhaal te wachten, en zo nog vele gedachten meer.’

Wendy
Ik weet van mezelf dat als ik iets spannend vind, ik ervoor moet zorgen dat ik op tijd aanwezig ben, zodat ik alvast kan wennen aan de omgeving waar ik moet spreken. Het helpt mij enorm als ik rustig de sfeer in me op kan nemen en contact kan maken met de mensen als ze binnenkomen. Zo ook deze keer. Langzaamaan druppelden de mensen binnen. Allereerst de gespreksbegeleiders die de dialogen naderhand aan de tafels zouden begeleiden en vervolgens de overige mensen.

In mijn ooghoek zag ik een jongedame onder begeleiding binnenkomen. Door een collega werd zij naar een stoel gebracht. Ik besloot naar haar toe te lopen en kennis te maken. Ze bleek blind te zijn en was voor het eerst aanwezig bij ‘de Vonk van Inspiratie’. Al snel raakten we in gesprek over hoe je als blinde omgaat met de gevoelens van kwetsbaarheid die horen bij de afhankelijkheid die het gevolg zijn van deze handicap. Wendy vertelde mij met veel enthousiasme en positiviteit hoe zij hier mee omging en de keuzes die ze al lang geleden heeft gemaakt. De keuze om iets van haar leven te maken en te vertrouwen op het goede in de mens.

‘Zelfredzaam met Braille’
De dag na ‘de Vonk van Inspiratie’ ontving ik een mailtje van Wendy, waarin ze mij bedankte voor de mooie inspirerende avond. In haar email vertelde ze op welke manier zij zich inzet voor blinde mensen en dat ze was uitgenodigd om zitting te nemen in een panel onder leiding van Astrid Joosten tijdens het braillesymposium ‘Zelfredzaam met Braille’ op 28 november. Gekscherend schreef ze, dat ze wellicht ooit van haar handicap haar werk zou kunnen maken.

Gisteravond mailde Wendy mij haar verslag van deze symposiumdag en wederom ben ik onder de indruk en geroerd door het feit dat ik deelgenoot mag zijn van haar ervaringen. De puurheid en oprechtheid waarmee ze uiting geeft aan dat waar zij in gelooft, getuigt van grote moed en vind ik enorm inspirerend. Juist dit soort verhalen maken dat ik weet waarom ik mijn verhaal met de wereld deel. Door te delen waar ik me kwetsbaar in voel, wordt het voor een ander ook makkelijker om zijn kwetsbaarheid te laten zien, waardoor het uiteindelijk voor ons allemaal minder spannend wordt. Want zo werkt het met kwetsbaarheid, als er één persoon mee begint, dan volgen er meer.